شمارهٔ ۸ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ساقی مستیم و جام می به دست
می خورند از جام ما رندان مست
ملک میخانه سبیل ما بود
آید اینجا هر که او ما را بود
هر کجا رندیست ما را محرم است
هرکجا جامیست با ما همدم است
صورت او مظهر معنی ماست
این و آن دو شاهد دعوی ماست
علم وحدانیست علم عارفان
علم اگر خوانی چنین علمی بخوان
قول ما صدیق تصدیقش کند
او محقق نیست تحقیقش کند
تا ننوشی می ندانی ذوق می
تا نگردی وی نیابی حال وی
مستم و خوردم شراب بی حساب
هرکه بیند گویدم خورده شراب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به حالت مستی و شوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در میخانه رندان خوشحال جمع هستند و هر کسی که به آنها بپیوندد، محرم می‌شود. زیبایی و معانی عمیق در وجود او نهفته است و معرفتی که عارفان دارند، محصول عشق و تجربه است. او تأکید می‌کند که بدون چشیدن شراب، نمی‌توان حال خوش مستی را درک کرد و برهمین اساس، مستی و نوشیدن شراب را یک تجربه ضروری برای فهم عمیق زندگی می‌داند. در نهایت، مستی او به قدری زیاد است که هر کسی او را می‌بیند، متوجه حالم می‌شود.