شمارهٔ ۶۲ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چشم اهل مراقبت باید
که نظر را به غیر نگشاید
آینه صدهزار اگر شمرد
در همه آینه یکی نگرد
خواه تنها و خواه با تنها
چون بود با خدا بود همه جا
گوشهٔ چشم سوی او دارد
نقش او در خیال بنگارد
در گلستان اگر گلی چیند
شیشهٔ پر گلاب را بیند
گر خرد را فروشد آن عاقل
نشود از خدای خود غافل
سایه و آفتاب بر من و تو
خط موهوم می نماید دو
خط موهوم اگر براندازی
خانه از غیر او به پردازی
همه جا آفتاب تابان است
نظری کن ببین که این آن است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به تأکید بر اهمیت توجه و تمرکز بر خداوند در زندگی اشاره دارد. نویسنده بیان میکند که شخص مراقب نباید نظر خود را به دیگران معطوف کند و باید همواره با خداوند باشد. هرچند دنیا پر از جنبههای مختلف است، اما حقیقت یکی است. هرجا که برویم، باید سعی کنیم خدا را در نظر داشته باشیم و از او غافل نشویم. ضروری است که ما درک کنیم سایهها و تظاهرهای دنیوی فریبی بیش نیست و باید از آنها عبور کنیم تا به حقیقت نورانی برسیم. در نهایت، اگر به خدا توجه کنیم، همه جا روشنایی و حقیقت را خواهیم دید.