رباعی شمارهٔ ۱۳۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات از یک شاعر بیانگر این است که کفر او نه تنها آسان نیست بلکه عمیق و محکم‌تر از ایمان دیگران است. او خود را تنها کافر در زمانه‌اش می‌داند و به نوعی ادعا می‌کند که اگر او چنین کافری باشد، در حقیقت در تمام زمانه هیچ مسلمان واقعی وجود ندارد. این شعر به چالش کشیدن مفاهیم ایمان و کفر و تنهایی فرد در باورهایش اشاره دارد.