رباعی شمارهٔ ۱۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت نشان‌دهنده‌ی اتحاد معشوق و عاشق است. بیان می‌کند که هر دو یکی هستند و این یکی بودن شک و تردیدی ندارد. همچنین اشاره می‌کند که با وجود تفاوت‌های ظاهری، در ذات و صفات، این دو موجود به نوعی یکی محسوب می‌شوند. به عبارت دیگر، عشق واقعی به‌گونه‌ای است که عاشق و معشوق در وجود یکدیگر ذوب می‌شوند.