رباعی شمارهٔ ۲۱۳ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
انگشت زنان بر در جانان رفتیم
پیدا بودیم باز پنهان رفتیم
گوئی که برفت نعمت الله ز جهان
رفتیم ولی به نور ایمان رفتیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به محبوب سخن میگوید. او با اشاره به اینکه به سوی محبوب رفتهاند اما همچنان در دل پنهان ماندهاند، نشان میدهد که عشق و ایمان نقش مهمی در زندگیشان دارند. به نوعی این شعر بیانگر رفتن به سوی عشق و آگاهی درونی است.