رباعی شمارهٔ ۲۳۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات از شاعر بیانگر تجربه‌ای عمیق از عشق و دلدادگی است. شاعر با اشاره به شمع و پروانه، از شوق و حرارت درونی‌اش می‌گوید و اینکه چگونه به خاطر عشق به معشوق، به یک موجود وابسته و تسلیم تبدیل شده است. همچنین، صحبت از روزی می‌کند که از قید و بندهای دنیا رهایی خواهد یافت، و در این فرآیند، به مانند یک شاهین آزاد و بلند پرواز جلوه‌گر می‌شود. در مجموع، ابیات احساساتی از عشق، فراق و آزادی را به تصویر می‌کشند.