رباعی شمارهٔ ۲۳۷ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا جان باشد به می خوری می کوشم
خوش آب حیاتی است روان می نوشم
مویی ز سر زلف بتی یافته ام
زنار کنم به عالمی نفروشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به لذت نوشیدن شراب و چشیدن طعم حیات اشاره می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که زندگی ادامه دارد، از می نوشیدن دریغ نخواهد کرد و این لذت را از هیچ چیز دیگر دریغ نمی‌کند. همچنین، او به عشق و زیبایی یک معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی یک مو از زلف او برایش ارزشمندتر از تمام دنیا است.