رباعی شمارهٔ ۲۶۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر به زیبایی و دلربایی لب‌های معشوقه اشاره دارد. شاعر می‌گوید که لب‌های او هم به نرمی عسل و هم به شیرینی شکر هستند. شاعر خود را ناتوان از تشخیص میان این دو می‌داند و در پایان بر نعمت‌های خدا برای این زیبایی‌ها می‌افزاید.