رباعی شمارهٔ ۳۱۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وجود انسان است. شاعر با عقل خود به عشق می‌نگرد و به جستجوی وجود در نیستی می‌پردازد. او به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن عاشق و معشوق و شراب و جام همه در یک لحظه به هم می‌پیوندند و به خود آگاهی می‌رسند که خود همان معشوق است. در نهایت می‌خواهد که انسان لحظه‌ای به خود بیندیشد و درک کند که عشق و وجودش یکی هستند.