شمارهٔ ۱۱۳ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به زیبایی‌های خوشی و شادی‌های زندگی اشاره دارد. شاعر به فضای بهاری و لذت‌های آن می‌پردازد و از حس بی‌خبری و بی‌هوشی ناشی از این خوشی‌ها سخن می‌گوید. او می‌گوید که در چنین لحظاتی، گریه و غم جایی ندارد و حتی زمانی که او خواسته صحبت کند، فراموشی به او اجازه نمی‌دهد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که فراموشی خود حسی دلپذیر و توأم با آرامش دارد و درد و دل‌هایش را از یاد می‌برد.