شمارهٔ ۱۱۸ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به حضور معشوق، که شاعر با شوق و اشتیاق از او می‌خواهد که به او ملحق شود و به بزم و شادی او بیفتد. او به عواطف خود اشاره می‌کند و از حسادتش نسبت به گلی که ممکن است پایمال شود صحبت می‌کند. شاعر همچنین می‌گوید که خاطرش بسیار نرم و حساس است و از معشوق می‌خواهد که تا جایی که می‌تواند به او نزدیک شود. در نهایت، به بی‌ثمری زندگی و بی‌حاصلی روزگار اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که هرچه زودتر بیاید.