شمارهٔ ۱۴۲ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف احساسات عمیق ناشی از فرار و وحشت می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هر کسی به دلایلی از مکان‌ها و آدم‌ها فرار کرده، حتی دشت و دریا نیز از ترس و وحشت به جاهای دیگری پناه برده‌اند. در اینجا، شباهت‌هایی میان حالت غزال و مجنون دیده می‌شود که هر دو در پی فرار از ناراحتی و ترس هستند. دل شاعر نیز به دلیل این ترس و نگرانی به تپش افتاده و او نمی‌داند چه چیزی باعث این فرارهای بی‌سر و بی‌دلیل شده است. در نهایت، شاعر می‌گوید که نه‌تنها خود او، بلکه هیچ‌کس راهی برای بیان این موضوعات وحشت‌زا ندارد.