شمارهٔ ۱۶۸ اسیر شهرستانی
اسیر شهرستانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
از هر آتشکده ای سینه فگاری پیداست
خاطر نازکی از هر سر خاری پیداست
هر دلی بتکده نقش و نگاری دارد
من و آن نقش که از چهره یاری پیداست
صیدگاه دلم آیا ورق جلوه کیست
که ز هر نقش قدم زخم شکاری پیداست
چه توان کرد که در عالم بی بال و پری
جوهر ذره ز هر مشت غباری پیداست
اضطرابم دگر از باده تمکین سرشار
شوخیش داده به خود باز قراری پیداست
می توان نقش زد افسردگی از چهره خصم
نگهش همچو غباری ز مزاری پیداست
سیرها می کنم از آینه عشق و جنون
هر طرف می نگرم باغ و بهاری پیداست
کوهساری است جنون در نظر شوق اسیر
که ز هر دامن او ابر بهاری پیداست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربیات خود از عشق، اضطراب و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هر آتشکده نشانی از احساسات عمیق دارد و دل هر انسان نقش و نگاری خاص از عشق و زیبایی را در خود دارد. شاعر در جستجوی عشق و زیبایی است و احساس می‌کند که در این مسیر دلیلی برای اضطراب و ناپایداری وجود دارد. او به ارتباط عمیق بین عشق و جنون اشاره کرده و با نگاهی مثبت به زندگی، از زیبایی‌های طبیعت و فصل بهار یاد می‌کند. در نهایت، او به عمق احساسات و ارتباطات انسانی که در وجود هر فرد نهفته است، تأکید می‌کند.