شمارهٔ ۲۲۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق و درونی شاعر است. او از دل دیوانه‌اش و شوقی که در او برانگیخته می‌شود، سخن می‌گوید. او به غبار تربت پروانه اشاره می‌کند و به نگاه دیگران نسبت به خود معترض است. شاعر از تشنگی‌اش برای نوشیدن از میخانه و عشق به گلشن یاد می‌کند و همچنین به دلی که در میان درد و رنج‌ها همچنان به شوق زندگی و مستی ادامه می‌دهد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از توبه‌اش خسته و بیزار است و می‌گوید که هنوز هم از شور و حال میخانه دور نشده است.