شمارهٔ ۲۲۸ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عمق احساسات عاشقانه و جنون موجود در دل خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در مقابل عظمت عشق، ظرفیت و درک او کم است و هر زیبایی که می‌بیند، تنها پرتویی از جمال معشوق است. همچنین، می‌افزاید که اگر در میخانهٔ عشق، شراب کمتری وجود داشته باشد، تقصیر ظرف (دلی) خود اوست و نه کمبود می‌نا. در پایان به تصویر عاشقانه‌ای از گردباد و عشق اشاره می‌کند که نشان‌دهندهٔ شور و شوقی است که در دل او می‌تپد.