شمارهٔ ۲۵۸ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف تماشاگاهی می‌پردازد که دل و چشم سیاه را به تصویر می‌کشد و هر نگاهش به مانند عید است. شاعر از شرم و بی‌زبانی خود سخن می‌گوید و احساس می‌کند که به خاطر عشقش، بهانه‌ای برای عذرخواهی از او دارد. او سوال می‌کند که چرا باید از دنیا بی‌نیاز باشد در حالی که غمش به اندازه دلش سنگین است. همچنین به خاطر می‌آورد که هر قدمی که برمی‌دارد، نگاهی به مسیر اصلی دارد و از آسمان نمی‌ترسد چرا که نادانی او را حمایت می‌کند.