شمارهٔ ۳۲۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر هنوز در دل خود غم عمیقی دارد و به یاد میخانه‌ها و خالی بودن شیشه‌ها می‌افتد. او به سختی با این غم کنار آمده و دیگر نمی‌تواند وجود محبت یا دردسر را تشخیص دهد. زیبایی چشمان محبوبش او را جذب کرده و در مقابلش تسلیم است. همچنین، قلب او هرگز از دوستی خالی نخواهد شد، تا زمانی که در این میخانه، چیزی در ته شیشه باقی بماند.