شمارهٔ ۳۸۶ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره جذابیت و زیبایی کسی است که در قد و قامتش جلوه‌ای خاص دارد. شاعر به حیرت و شگفتیی که از دیدن او به دست می‌آورد اشاره می‌کند. او همچنین توبه‌ی کسانی که در روزه‌داری باده می‌نوشند را مورد انتقاد قرار می‌دهد و می‌گوید روزه‌داری که منجر به حرام شدن شود، معنایی ندارد. در ادامه، شاعر به مشاهده تلاقی زمان روز و شب اشاره می‌کند، جایی که در صبح نیز حال و هوای شب باقی مانده است، و می‌گوید که ساعت صبح است اما سایه‌ای از می‌خواری هنوز برقرار است.