شمارهٔ ۶۷۱ اسیر شهرستانی
اسیر شهرستانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به نام گریه من فال می‌زند زنجیر
صلای شوخی اطفال می‌زند زنجیر
هوای گرم جنون خون به جوش می‌آرد
ز ناله‌ام رگ قیفال می‌زند زنجیر
ز برق‌تازی دیوانگی غبار شدم
هنوز بر اثرم بال می‌زند زنجیر
غرور حسن جنون از کسی نمی‌آید
قلم به حرف خط و خال می‌زند زنجیر
جنون ز راز دلم اینقدر خبردار است
که دم ز نامه اعمال می‌زند زنجیر
ز نسبتی که به آن طره می‌رساند اسیر
چه لاف‌ها که ز اقبال می‌زند زنجیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف احساسات دردناک و جنون‌آمیز شاعر می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر و سمبل‌ها، حالاتی مانند گریه، جنون و عواطف شدید را بیان می‌کند. او به زنجیری اشاره می‌کند که گویی احساساتش را به هم پیوند می‌دهد و در بند می‌سازد. از ناله و غم‌هایش می‌گوید و اینکه جنونش بر اساس رازهای درونی‌اش شکل می‌گیرد. در نهایت، اشاره‌ای به غرور و افتخارات ناشی از ارتباطات عاطفی دارد و می‌گوید که این احساسات، او را به نوعی اسیر کرده است. مجموعاً، شعر حس عمیق و پیچیده‌ای از عشق و جنون را به تصویر می‌کشد.