شمارهٔ ۶۹۵ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر خطاب به محبوبی، از فراموشی و بی‌وفایی او گله می‌کند. او به یادآوری رابطه‌شان و احساسات شیرین گذشته اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با وجود تمام دردها و بی‌وفایی‌ها، هنوز هم به خاطر آن محبوب دلی پر از عشق و محبت دارد. شاعر از خداوند نیز می‌خواهد که او را فراموش نکند و در میکده‌های خوشی و سرمستی، یاد دعای او را زنده نگه دارد. در مجموع، شعر نشان‌دهنده‌ی عواطف عمیق و درد ناشی از فراموشی محبوب است.