شمارهٔ ۷۱۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس در بندی و ناتوانی را به تصویر می‌کشد. او خود را مانند مرغی در دام می‌بیند که تحت فشار و در زیر آسمان احساس محبوسی می‌کند. با اینکه تمایل به لذت و آزادی دارد، اما واقعیت زندگی او این است که گرفتار و تسلیم شرایط شده است. او به آرزوهایش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر برای لذت از زندگی خود تلاش کند، این تلاش نتیجه‌ای نخواهد داشت. در انتها، اشاره به بی‌اثر بودن سعی‌ها بر وضعیت او و دیگران می‌کند.