شمارهٔ ۷۸۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تجربه‌های زندگی و علم و ادب اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که ما با شنیدن و تکرار ناله‌های خود، به فراموشی رسیده‌ایم. عقل به ما کمک می‌کند تا به راه جنون قدم بگذاریم و به یادآوری آنچه فراموش کرده‌ایم بپردازیم. از ما نیکی و بدی را نپرسید، زیرا ما در بی‌خبری زهر را نوشیده‌ایم. زخم‌های ما نمایانگر دردهای عمیق‌تری هستند که در دل داریم. زاهدان با وجود اینکه به رازهای زندگی آگاه نیستند، درک دقیقی از مسائل ندارند. در نهایت شاعر از توصیه‌های میان خود و دشمنی می‌گوید که باید به دوستی و صفا بپردازیم.