شمارهٔ ۷۹۸ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات آشفته و دل مشوش شاعر می‌پردازد. او از زاهدی که خود را از بد مستان دور می‌داند می‌خواهد که به گذشته‌های او و اشتباهاتش رحم کند. شاعر خود را در میان حالتی بین آگاهی و غفلت می‌بیند و به پرواز جنون و آزادیِ بد مستان اشاره می‌کند. در نهایت، او به نصیحت‌کنندگان و زاهدان می‌گوید که از سرزنش‌ها و قضاوت‌های خود بگذرند و او را درک کنند.