شمارهٔ ۸۱۲ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زاهد (زاهد به معنای کسی که دنیا را ترک کرده و به عبادت می‌پردازد) می‌گوید که به جز آزار او کاری نکند. شاعر از زاهد می‌خواهد که با دقت به او نگاه کند و از تظاهر به دینداری و عمل زاهدانه پرهیز کند. او بیان می‌کند که گرچه او ظاهر خود را با تسبیح و رفتار مذهبی نشان می‌دهد، اما در باطن به تمام لذت‌ها و جذابیت‌های دنیا تعلق دارد. شاعر همچنین به دوگانگی در رفتار دوستان و دشمنان اشاره می‌کند و از زاهد می‌خواهد که از قضاوت نادرست و منع کردن او از لذات زندگی دست بردارد. وبنابراین، او از زاهد می‌خواهد که از انکار خود و توبه‌های ظاهری فاصله بگیرد و به حقیقت با او روبه‌رو شود.