شمارهٔ ۸۳۴ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شرم و بی‌تابی خود سخن می‌گوید و به دنبال پناهی از این احساسات است. او به زبان عذرخواهی اشاره می‌کند و به زخم‌هایش و دردهایی که دارد، اشاره می‌کند. همچنین به بی‌گناهی خود در محشر و چشمان دیگران اشاره می‌کند و از وضعیت سکوت و بی‌زبانی‌اش ناراضی است و از خود می‌پرسد که در مواجهه با دیگران، چگونه می‌تواند عذرخواهی کند. در واقع، شاعر از احساس تنهایی و ناامیدی خود صحبت می‌کند.