شمارهٔ ۸۳۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و روز خود می‌پردازد. او به بدخلقی و بهانه‌جویی کودکانه اشاره می‌کند و عشق را به‌عنوان یک داستان و فسانه می‌داند. مانند پرنده‌ای که از آشیانه‌اش خارج نمی‌شود، او نیز از عشق پا بیرون نمی‌گذارد. هر کسی به نوعی در حال فریاد زدن است، اما او با سکوت خود شعر می‌سراید. دو چیز او را سرگشته کرده که یکی از آن‌ها، غفلت و دیگری، بهانه‌گیری است. شاعر از دل‌تنگی و آسیب‌پذیری ناشی از عشق و بی‌توجهی سخن می‌گوید.