شمارهٔ ۸۵۶ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به حسرت و آرزوهایش می‌پردازد. او از خاک راهی که معشوقش در آن جولان کرده، یاد می‌کند و آرزو دارد که حیرت‌ها و شگفتی‌های عشقش بیشتر شود. همچنین اشاره به بلبل و پروانه دارد که جان را فدای عشق می‌کنند و او هم آرزو دارد که بتواند عشق را تجربه کند. صبحی که در بزم محبوبش فرا می‌رسد، دلش را می‌سوزاند و این احساسات را با آتش و دود عشق توصیف می‌کند. شاعر از چاک‌های سینه‌اش و خاطرات خوشی که با معشوق دارد، سخن می‌گوید و در نهایت از ساغر می که در کفت، همچون آینه‌ای از احوال خود صحبت می‌کند و آرزو دارد که حالش نشان داده شود.