شمارهٔ ۱۲۲ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از زیبایی و شور و حالی که بهار به همراه دارد صحبت می‌کند. او به تصویر گلی متلاطم و شعله‌ای پرجنب و جوش اشاره می‌کند که صبحگاهی زنده و شاداب را به وجود آورده است. او از چشمان زیبا و مژه‌ها می‌خواهد که مانند پروانه‌ها به تماشای زیبایی‌ها بنشینند. همچنین به حسرت و غم عشق مجنون اشاره دارد و می‌گوید که ردپاهایی از دلش به گریبانش آشکار شده است.