شمارهٔ ۱۲۳ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به این موضوع اشاره دارد که جهان از رشد و نمو خود پاک مانده است و تنها دانه‌ای ارزش دارد که در خاک باقی مانده است. او همچنین بیان می‌کند که در محیطی که به دام افتاده، هیچ نشانی از خود باقی نگذاشته و تنها خونش در رگ‌ها و خاطراتش باقی مانده است.