شمارهٔ ۱۲۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات و دردهای درونی خود اشاره می‌کند. او از دیدن وضعیت خود در آینه‌ای که دوستی را به دشمن تبدیل کرده سخن می‌گوید و درباره توبه و وحشت‌های درونی‌اش صحبت می‌کند. در نهایت، به کمبود ظرفی برای دلتنگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید به رسوایی خود افتخار کند زیرا غنچه‌های باغ هرگز به شکوفه نخواهند نشست.