شمارهٔ ۱۵۴ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که برخی از محدودیت‌ها و ناکامی‌ها در زندگی عیب و نقص نیست. مرغی که در قفس است، دوری از گل را عار نمی‌داند و بینوایی که همت بالایی دارد اما به موفقیت‌های بزرگ دست نمی‌یابد، نیز عار نمی‌کند. همچنین، دل آدمی هرچند زخم خورده باشد، اگر به آرامی نفس بکشد، عیبی ندارد. در واقع، این شعر تاکید دارد بر اینکه پذیرش شرایط و عدم دسترسی به خواسته‌ها، ننگ نیست و باید با صبر و امید زندگی کرد.