شمارهٔ ۱۸۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس فرار و دوری از کسی می‌پردازد که اهمیت زیادی دارد. شاعر به سایه الفت و محبت دوستانش اشاره می‌کند و می‌گوید که از آن‌ها دور نمی‌شود. او از غبار زندگی و نشانه‌های زیبایی یاد می‌کند و نشان می‌دهد که لازم است محبت و دوستی‌ها در زندگی همواره حفظ شوند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که باید با گلاب و زیبایی زندگی ادامه دهد و از خود دور نشود.