شمارهٔ ۲۷۰ اسیر شهرستانی
اسیر شهرستانی / غزلیات ناتمام / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گاهی از نگه به رخم خنده می کند
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به زیبایی و زنده بودن عشق اشاره میکند. او میگوید که گاهی با نگاه به محبوبش، احساس زنده شدن و شادابی میکند و این موضوع باعث میشود خداوند به باغهای سرسبز افتخار کند. در نهایت، شاعر به شکوه و زیبایی گلها در کنار محبوبش اشاره میکند.