شمارهٔ ۳۰۴ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد کسی افتاده و دلی پر از اندوه را احساس می‌کند. او در خیال خود به جایی می‌رسد که در آن به خاکساری و تواضع پرداخته و نامش به خوبی معروف شده است. از ضربه‌های دلش متعجب می‌شود که چطور توانسته است به چنین حالتی دست یابد. همچنین، اشاره می‌کند که معشوقش با ناز و لطافت، حالتی سرشار از مستی به او بخشیده است.