شمارهٔ ۳۲۸ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف لحظاتی در میکده می‌پردازد که در آن باده‌ای نوشیده می‌شود و آن را به عنوان نماد زیبایی و خوشی معرفی می‌کند. او از خم سکندر و خشت آیینه یاد می‌کند، که به نوعی نماد زیبایی و دلربایی است. با نوشیدن باده، شاعر به نوعی بهشت و زیبایی خود را در آینه می‌بیند. در نهایت، شاعر می‌گوید که با وجود بی‌حوصلگی و کم‌گویی، هر آنچه که می‌بیند، اندیشه‌اش را در آینه به ثبت می‌رساند.