شمارهٔ ۴۴ - صید غرقه در خون شاطر عباس صبوحی
شاطر عباس صبوحی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
شوم من گرچه صید غرقه در خون گشتهٔ ترکش
ندانم ترک او، هر کس که بتواند کند ترکش
کشیدی ناز چشمش ای دل آخر ریخت خونت را
بگفتم بارها من با تو، ناز مست کمتر کش
به جایی پا نهاده ست او که خورشید جهان آرا
اگر خواهد تماشایش، بیفتد تاج از ترکش
مصوّر! از چه رو وامانده ای از قد و رخسارش؟
رخش از ماه نیکوتر، قدش از سرو برتر، کش
ز یک تیر نگه از پا در آرد صد چو رستم را
در آرد آن کمان ابرو، اگر یک تیر، از ترکش
نداده تا ز غم، گردون دون، بر باد خاکت را
ز آب و خاک تا دانی صبوحی آتش تر کش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حالی عاشقانه و حسی عمیق نسبت به معشوق است. شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق به محبوبش متحمل می‌شود، صحبت می‌کند و به زیبایی و جذابیت او اشاره می‌کند. او به قدرت و تأثیر چشمان معشوق اشاره دارد که می‌تواند دلها را به شدت تحت تأثیر قرار دهد و از تیرگی‌های زندگی فراتر رود. به طور کلی، شعر ترکیبی از عشق، زیبایی و درد ناشی از آن را به تصویر می‌کشد.