شمارهٔ ۵۰ - آوازۀ عاشقی شاطر عباس صبوحی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربه شیرین عشق و بوسه‌ای که از معشوقه‌اش گرفته صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که با این بوسه حالتی آرام و خوش پیدا کرده و جانش به لبش رسیده است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که او را از تماشای زیبایی‌هایش محروم نکند و به عشقش افتخار می‌کند، حتی اگر دیگران او را به خاطر عشقش بدنام کنند. او خودش را به جمشید، شخصیت اسطوره‌ای و خوشبخت، تشبیه می‌کند و در نهایت از شادی و خوشی ناشی از عشقش یاد می‌کند.