شمارهٔ ۵۹ - مبدأ برهان شاطر عباس صبوحی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تکرار تجربه‌های زندگی و لذت‌جویی از دنیای مادی اشاره می‌کند. او از رفتن به کوچه رندان (مردم خوش‌گذران) سخن می‌گوید و قصد دارد تا توبه را بشکند و به شادی و نشاط برگردد. او با اشاره به اینکه چگونه دل را به دست مطرب و معشوق می‌سپارد، از بی‌فکری درباره نیکی و بدی آزاد می‌شود. شاعر به نقد زاهدان و نصیحت‌های بیهوده آن‌ها می‌پردازد و بیان می‌کند که این تلاش‌ها برای دوری از لذت‌های دنیوی بی‌فایده است. در نهایت، او با تکرار تجربیات خود به دنبال لذت بیشتر در زندگی است و می‌خواهد دوباره از شادی و خوشی بی‌نصیب نماند.