بخش ۱۱۶ صوفی محمد هروی

بخش 1

بخش 2

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و غم عشق سخن می‌گوید و به احساسی عمیق از شوق و از دست رفتن پرداخته است. او از گرفتار شدن در دام زلف محبوبش و تمنای او می‌نالد و از فقدان آرامش در زندگی یاد می‌کند. به نظر می‌رسد که روزگار برای او پر از سختی و بلاست و او از کنجکاوی درباره مدت زمان این درد و رنج سوال می‌کند. شاعر با زبان زیبا و استعاره‌های جذاب به بیان ناامیدی و آرزوی خود برای گریز از این وضعیت می‌پردازد و به نوعی احساس تنهایی و گرسنگی عاطفی را هم منتقل می‌کند. در نهایت، او خواهان تسکینی برای این درد و ادامه ندادن این وضعیت است.