نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۱۸ صوفی محمد هروی

صوفی محمد هروی / دیوان اطعمه / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

بخش 1

بوسی زلبش اگر کنی نوش

غمهای جهان شود فراموش

در جواب او

چون از تو شود کسی خریدار یک نان به دو عالمش بمفروش

بخش 2

گر آرده و عسل کنی نوش

عیش دو جهان کنی فراموش

جان تازه کند بیا و بنگر

آن اشکنه لطیف سر جوش

بریان که عروس اطعمه اوست

باشد که بگیرمش در آغوش

این بوی جگر کباب بازار

برد از دل خسته طاقت و هوش

آن دانه درکه هست انگور

بی او منشین، بگیر در گوش

من آب برای شرب صوفی

بر دوش کشیده بوده ام دوش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره لذت و شادابی ناشی از عشق و زیبایی‌های زندگی است. شاعر به بوسه‌ای روی لب‌ها اشاره می‌کند که می‌تواند غم‌های جهان را فراموش کند و زندگی را شیرین‌تر کند. او همچنین به عیش و نوش و لذت‌های دنیایی مانند عسل و نان اشاره می‌کند و می‌گوید که این لذت‌ها ارزشمندتر از هر چیز دیگری هستند. در پایان، شاعر به آب و شرب صوفی اشاره می‌کند که نشانه تلاش و زحمت برای رسیدن به خوشی و آرامش است.