بخش ۵۸ صوفی محمد هروی
صوفی محمد هروی / دیوان اطعمه / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بخش 1
خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بی سامان مپوشان
در جواب او
تراکم کاسه گر خواهی نخوانند ز حلوای عسل دیگی بجوشان
بخش 2
چو داری مال چون بریان فروشان
ز من بشنو بنوش و هم بنوشان
بیا از حله نان تنک باز
قبائی دوز و بریان را بپوشان
ز حلوا در دلم افتاد آتش
به آب این آتش ما را فروشان
ز شوق صحنک بغرای میده
چو دیگ قلیه ام اکنون خروشان
به گیپا و کدک صوفی اسیرست
برو ای مطبخی اکنون بکوشان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به نقد زهد ظاهری و خودساختگی صوفیان میپردازد و تأکید میکند که خداوند را باید در دل رندان و اهل خوشگذرانی جستجو کرد، نه در چهرههای زهدورز و خرقهپوش. او به شیوهای استعاری از مسائلی چون مال و ثروت صحبت میکند و دعوت به نوشیدن و لذت بردن از زندگی میکند. همچنین به عشق و شور درونی اشاره دارد که به مانند آتش در دلش شعلهور است. در نهایت، او از مطبخی میخواهد تا برای تهیه غذا و لذتآفرینی فعالیت کند و به شور و شوق زندگی ادامه دهد.