شمارهٔ ۱۳ صوفی محمد هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به لذت از زندگی و زیبایی‌های دنیوی است. شاعر به زیبایی گل‌ها در چمن اشاره می‌کند و به سرسپردگی و نیاز انسان به محبوب (نراج) اعتراف می‌کند. او می‌گوید که باید دل خود را به دنیا و چیزهای فانی نبندیم، زیرا هیچ چیز در این جهان وفا نمی‌کند. در عوض، او پیشنهاد می‌کند که به میکده برویم و از عشق و می‌نوشی لذت ببریم. همچنین تأکید می‌کند که از پیر مغان باید علم و ادب آموخت و بدانیم که راه رسیدن به عشق و حقیقت فقط از طریق ادب و دانش ممکن است. در نهایت، شاعر ابراز تاسف می‌کند از غرور مردم در دنیای فانی.