شمارهٔ ۵۴ صوفی محمد هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به درگاه شاه حسن است، که از او می‌خواهد به او زندگی و حیات ببخشد. شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر زیبایی و مهربانی او آرزو دارد که دیداری داشته باشد. دل او به دام زلف معشوق افتاده و می‌خواهد از این اسارت نجات یابد. شاعر همچنین به بی‌معنی بودن زندگی بدون یاد محبوب اشاره کرده و از رقیب می‌خواهد که قدر معشوق را بشناسد. در نهایت، او از ساقی می‌خواهد که با باده‌ای که نوشیده، لطف کند و دلش را سرشار از شادی کند. شاعر به دنبال وصال معشوق و فراموشی رنج‌های دوری است.