شمارهٔ ۱۵ - چون گل نوروز سوزنی سمرقندی
سوزنی سمرقندی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
مشکین کله بر گل نهی ای ماه کله دوز
تا در مه دی باز نمایی گل نوروز
ای چون گل نوروز برخسار و ببالا
بر سرو سرافراز سرافرازی و فیروز
گر سرو و گلت خوانم مانی بگل و سرو
مفراز سر از کبر و رخ از کینه میفروز
چون سوزن باریک تو داریم تن خویش
ای ماه کله دوز کله از تن ما دوز
تا چون کله دوزی حسن آموزی از ما
بر دست و گریبان تو باشیم ره آموز
نی نی هوس است اینکه همه بر سر چاکر
اینک دل و جانم تو خوهی ساز و خوهی سوز
خوه اسب وفا زین کن و زی مهر رهی تاز
خوه تیغ جفا آخته کن کین زرهی توز
من بر سر میدان تو گردانم چون گوی
وندر کوی هجران تو غلطانم چون کوز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و دلربایی محبوبی است که شاعر به او محبت می‌ورزد. شاعر از محبوب به عنوان "ماه کله دوز" یاد می‌کند که در بهار مانند گلی درخشان و سرافراز است. او از محبوب می‌خواهد که زیبایی خود را به نمایش بگذارد و در عین حال به مسایل عشق و وفا اشاره می‌کند. شاعر از احساسات خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه عشق او چنان عمیق است که زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده و او را به حرکت واداشته است. شعر در نهایت بیانگر شوق و فراق عاشقانه است، با تصاویری از نبرد و کارزار عشق.