شمارهٔ ۲۷ سوزنی سمرقندی
سوزنی سمرقندی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
بس . . . ن غلامان نکو روی دریدیم
شلوار عروسان زره زلف گشادیم
بر گنبد ترکان پریچهره خزیدیم
بس گنده مغلوک کهن را یله کردیم
ور گنده پی فرمان، دشنام شنیدیم
بس کودک زرین کله سیم بناگوش
کو را بکله بر کله بوق کشیدیم
از بهر رضای دل این . . . ر نگون بخت
از گنده کسان . . . ادن . . . نی طلبیدیم
چون نیک نگه کردیم از روی حقیقت
راهی خوش و بهتر زره پشت ندیدیم
آنراه رهانید مرا از غم و غصه
تا ظن نبری کاین ره بی مرزه گزیدیم
اینست جواب غزل خواجه سنائی
ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از تلاش‌های خود و دیگران برای گسترش زیبایی و هنر در جهان صحبت می‌کند. او به تصویر کشیدن افرادی با زیبایی‌های منحصر به فرد و عروسانی که زلف‌هایشان را با دقت آراسته‌اند، اشاره می‌کند. همچنین به چالش‌هایی که با موجودات کهن و سخت‌گیر روبرو بوده‌اند، اشاره می‌کند و از رضایت قلبی خود در این مسیر سخن می‌گوید. در نهایت، او به یک راه درست و آرامش‌بخش می‌رسد که او را از غم و اندوه می‌رهاند و نتیجه می‌گیرد که زندگی باید شاداب و دل‌انگیز باشد. این شعر پاسخ به غزلی از خواجه سنایی است و به زیبایی و نیکوکاری تاکید می‌کند.