نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۷ - در سبلت و ریش خویش بنگر سوزنی سمرقندی

سوزنی سمرقندی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

هان ای کل تا زدم مزن لاف

ای تو بره ریش . . . غراره

در سبلت و ریش خویش بنگر

هست از در عبرت و نظاره

جولاهه کار مانده گوئی

غرداش نهاده بر تغاره

گوئی که غلامباره ام لیک

گوی و غری غلام باره

انداخته باد یا نگونسار

در فقر چه از سر مناره

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی مخاطب را به تفکر و عبرت آموزی دعوت می‌کند. شاعر از شخصیتی به نام "بره" یاد می‌کند و به او می‌گوید که به وضعیت خود بنگرد. او به مشکلات و چالش‌های زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که انسان باید به خود و شرایطش نگاه کند و از آن بیاموزد. در پایان، به نوعی از ناامیدی و فقر سخن می‌گوید و حالتی از دل‌نگرانی را به تصویر می‌کشد. کل مطلب بر این نکته تأکید دارد که در مشکلات، اندیشه و عبرت آموزی ضروری است.