شمارهٔ ۴۷ - در سبلت و ریش خویش بنگر سوزنی سمرقندی
سوزنی سمرقندی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
هان ای کل تا زدم مزن لاف
ای تو بره ریش . . . غراره
در سبلت و ریش خویش بنگر
هست از در عبرت و نظاره
جولاهه کار مانده گوئی
غرداش نهاده بر تغاره
گوئی که غلامباره ام لیک
گوی و غری غلام باره
انداخته باد یا نگونسار
در فقر چه از سر مناره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی مخاطب را به تفکر و عبرت آموزی دعوت میکند. شاعر از شخصیتی به نام "بره" یاد میکند و به او میگوید که به وضعیت خود بنگرد. او به مشکلات و چالشهای زندگی اشاره میکند و بیان میکند که انسان باید به خود و شرایطش نگاه کند و از آن بیاموزد. در پایان، به نوعی از ناامیدی و فقر سخن میگوید و حالتی از دلنگرانی را به تصویر میکشد. کل مطلب بر این نکته تأکید دارد که در مشکلات، اندیشه و عبرت آموزی ضروری است.