شمارهٔ ۵۸ - حنائی شاعر سوزنی سمرقندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس خجالت و شرمندگی خود سخن می‌گوید که بعد از گفتن یک قصیده، مجبور شده سکوت کند. او به ممدوح اشاره می‌کند و می‌گوید که در خواندن او هیچ کلامی دیگر ندارد و از او می‌خواهد که او را به حال خود رها کند، زیرا از نوزدهمین ممدوح که پیشتر از آن صحبت کرده، دل‌آزرده است. شاعر به نوعی خواسته‌های خود را از ممدوح بیان می‌کند و خواهان آزاد شدن از بار این فشار است.