شمارهٔ ۶۱ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از ناامیدی و عشق ناکام خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش پر از درد است و از عشق محبوبش هیچ خوشی نصیبش نمی‌شود. با وجود اینکه از محفل محبوبش نمی‌تواند فاصله بگیرد، می‌داند که دیگر نمی‌تواند به آنجا بازگردد. او به یاری دل نمی‌تواند امیدی داشته باشد و می‌داند که هرگونه فداکاری‌اش هم بی‌فایده خواهد بود. شاعر می‌گوید که اگر کسی به عشق واقعی دست یابد، دیگر نمی‌تواند از آن دل بکند. در نهایت، او به بی‌مهری‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند وضعیتش را تغییر دهد.