غزلیات — دیوان اشعار طبیب اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار طبیب اصفهانی
Author: طبیب اصفهانی

طبیب اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — جا در صف عشاق مده اهل هوس را
شمارهٔ ۵ — چون از طرف چمن آن سر و سیمین‌بر شود پیدا
شمارهٔ ۸ — دارد به سحر دعا اثرها
شمارهٔ ۲ — درماندگی خود به که گوییم خدا را
شمارهٔ ۶ — از هجر بت یگانه ما
شمارهٔ ۷ — نیست هرگز به بد و نیک جهان کار مرا
شمارهٔ ۱ — منزل بسی دور و بپا ما را شکسته خارها
شمارهٔ ۴ — چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنائی را
شمارهٔ ۱۲ — افزوده غمی چون بغم دیگرم امشب
شمارهٔ ۱۳ — ز چَشْمِ خون‌فَشانِ خویش، دارم چشم از آن، امشب
شمارهٔ ۹ — به همواری تهی کن از غم لیلی‌وَشان دل را
شمارهٔ ۱۰ — چو نیست دسترسم آنکه بوسم آن پا را
شمارهٔ ۱۶ — دلِ غم‌دیده به دنبالِ کسی افتاده‌ست
شمارهٔ ۱۱ — مسکینی و غریبی از حدّ، گُذَشْت، ما را
شمارهٔ ۱۵ — رفته عمر و نیم جانی مانده است
شمارهٔ ۱۴ — دربان نکند جرأت و خاصان ملک هست
شمارهٔ ۱۷ — از غم لیلی به وادی گرچه مجنون می‌گریست
شمارهٔ ۲۱ — دیگر، دلم، خدنگِ جفا را نشان شده‌ست
شمارهٔ ۱۸ — ما را دگر ز یار، تَمَنّا نمانده‌است
شمارهٔ ۲۳ — از حال ما چه پرسی ای بی‌وفا که چون است؟
شمارهٔ ۲۰ — تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است
شمارهٔ ۲۴ — بَرگیر مِهْر از آن‌که به کامِ دلِ تو نیست
شمارهٔ ۱۹ — گرچه ما را دسترس بر دامنِ آن ماه نیست
شمارهٔ ۲۲ — عشقم آتش زد و از وی اثری پیدا نیست
شمارهٔ ۲۵ — سینه گرم و مژه خونبار و سحر نزدیک است
شمارهٔ ۲۷ — کاروان عشق را بانگ درای دیگرست
شمارهٔ ۳۰ — هر دم بگوشه ای ز خیالت وطن گرفت
شمارهٔ ۲۶ — هر کسی را که چو من دیده خونباری هست
شمارهٔ ۲۸ — دلتنگم و پرواز گلستان هوسم نیست
شمارهٔ ۳۲ — ما را که با تو غیر وفا در میانه نیست
شمارهٔ ۲۹ — می‌رسد یار و دریغا سر و سامانم نیست
شمارهٔ ۳۱ — رفتم و برگشتنم دیگر بکوی یار نیست
شمارهٔ ۳۳ — چو خنجر ستم آن ترک لشگری برداشت
شمارهٔ ۳۴ — چون رحمتت فزاید بر عذرخواهی ای دوست
شمارهٔ ۳۶ — در حلقه خوبان چو تو یک عربده‌جو نیست
شمارهٔ ۳۵ — کسی راه غمش را سر نبردست
شمارهٔ ۴۰ — ما وشکن دامی و فریاد و دگر هیچ
شمارهٔ ۳۷ — رفت حسن تو و عشقت بدل من باقیست
شمارهٔ ۳۹ — زدی بتیغم و از جبهه تو چین برخاست
شمارهٔ ۳۸ — چو بگذری به تل عاشقان دکانی هست
شمارهٔ ۴۲ — از کین گر آن بیدادگر بر سینه‌ام خنجر زند
شمارهٔ ۴۱ — به گلشنی که ز رویت نقاب می‌افتد
شمارهٔ ۴۷ — عاشقان را نگر از خاره تنی ساخته‌اند
شمارهٔ ۴۸ — گله‌ام از تو مپندار که از دل برود
شمارهٔ ۴۴ — صیاد را نگر که چه بیداد می‌کند
شمارهٔ ۴۵ - نوایی — غمش در نهانخانهٔ دل نشیند
شمارهٔ ۴۳ — برکی نگرم؟ چون بتو دیدن نگذارند
شمارهٔ ۴۶ — از تو چون هر نفسم بر فلک افغان نرسد
شمارهٔ ۵۶ — دل سوخت از شتاب و به دلبر نمی‌رسد
شمارهٔ ۵۳ — از خشم و کین نگاه تو کارم بجان رسد
شمارهٔ ۵۰ — به من از ناز نگاهش نگرید
شمارهٔ ۵۴ — مرا بتیست که دلها ازین ستم شکند
شمارهٔ ۵۵ — خط بر رخ یار خوش نباشد
شمارهٔ ۵۲ — دو هفته شد که زمن یار سرگران دارد
شمارهٔ ۴۹ — روزی که دور از برم آن خوشخرام شد
شمارهٔ ۵۱ — آنان که برخسار تو چون من نگرانند
شمارهٔ ۶۰ — ساختی خوارم، به عاشق گل‌عذاران این کنند؟
شمارهٔ ۶۳ — جدا از روی تو چشمم چو خون‌فشان گردد
شمارهٔ ۶۲ — کجا کسی غم شبهای تار من دارد
شمارهٔ ۵۷ — دارم نظری با گل کو روی ترا ماند
شمارهٔ ۵۹ — آن صبح امیدی که به دوران تو یابند
شمارهٔ ۶۱ — مرا در سینه دل چون نافه تا پرخون نخواهد شد
شمارهٔ ۶۴ — صیقل دیده تر گوشه دامان باشد
شمارهٔ ۵۸ — از دیده ام فکندی وهنگام آن نبود
شمارهٔ ۶۷ — گریه نتوانست غم را از دل بیتاب برد
شمارهٔ ۷۰ — ترک چشمش که قصد جان دارد
شمارهٔ ۶۵ — هرکه از خون جگر چون لاله ساغر می‌کشد
شمارهٔ ۷۲ — گرنه گل ناله‌ای از مرغ چمن گوش کند
شمارهٔ ۶۹ — گو روزگار هرچه تواند به ما کند
شمارهٔ ۶۸ — گفتی که با دلت غم هجران چه می‌کند
شمارهٔ ۷۱ — مائیم و فراق دیده ای چند
شمارهٔ ۶۶ — ترسم که چو جانم زتن زار برآید
شمارهٔ ۷۴ — آنان که در طلب به پی دل نمی‌رسند
شمارهٔ ۷۵ — من آن صیدم که از ضعفم نفس بیرون نمی‌آید
شمارهٔ ۷۳ — تا قیامت دمد از خاک من خون آلود
شمارهٔ ۷۶ — فریاد من به چرخ نه هردم نمی‌رسد
شمارهٔ ۷۸ — مرغی که بکوی تو ز پرواز نشیند
شمارهٔ ۷۷ — نه همین زآتش عشقت دل ما می‌سوزد
شمارهٔ ۷۹ — در آن گلشن که گلچین در به روی باغبان بندد
شمارهٔ ۸۰ — از آن آهم ز دل مشکل برآید
شمارهٔ ۸۷ — گفتی از جور فراقت چه به من می‌گذرد
شمارهٔ ۸۳ — مرا کام دل گر ز یاری برآید
شمارهٔ ۸۶ — هرگز به یاد ما زر و گوهر نمی‌رسد
شمارهٔ ۸۱ — کدام شب که فغانم به آسمان نرسد
شمارهٔ ۸۵ — تا به دلجویی من لعل تو خندان نشود
شمارهٔ ۸۴ — می‌رود از خویش دل چون دیده حیران می‌شود
شمارهٔ ۸۲ — زبامی چو بینم که ماهی برآید
شمارهٔ ۸۸ — قسمتم کاش به آن کوی کشد دیگر بار
شمارهٔ ۸۹ — به دل دارم غم عشقی نهان از محرمان خوش‌تر
شمارهٔ ۹۲ — دل عاشق نمی‌گردد به راحت مهربان هرگز
شمارهٔ ۹۱ — ز پا فتادم و رویم بمنزلست هنوز
شمارهٔ ۹۳ — صید دلم که باشد ازو خون روان هنوز
شمارهٔ ۹۵ — چون ناله ز جور تو ستمگر نکند کس؟
شمارهٔ ۹۶ — تیغ از میان بقصد من ناتوان مکش
شمارهٔ ۹۴ — هر چند بر آن عارض گلگون نگرد کس
شمارهٔ ۹۰ — قسمتم گرمی بازار نگردد هرگز
شمارهٔ ۱۰۰ — زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف
شمارهٔ ۱۰۲ — سوی تو عجب نیست اگر میکشدم دل
شمارهٔ ۱۰۱ — نگشاید دلم از وصل به هجران نزدیک
شمارهٔ ۱۰۳ — چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم
شمارهٔ ۹۹ — سر منزل سلمی که منم دل نگرانش
شمارهٔ ۹۸ — به من آن بی‌وفا یارب که بادا خاطر شادش
شمارهٔ ۱۰۴ — در دل اگر باشدم غیر وصال توکام
شمارهٔ ۹۷ — چه دامست این که هر مرغی که می‌گردد گرفتارش
شمارهٔ ۱۰۸ — چون شکوه از جفای تو بنیاد می‌کنم
شمارهٔ ۱۱۲ — بی‌تو خود را بس که از تاب و توان انداختم
شمارهٔ ۱۰۵ — مپسند از درت ای دوست غمین برخیزم
شمارهٔ ۱۰۶ — از سر زلف نگاری دو سه تاری دارم
شمارهٔ ۱۰۷ — صبح محشر که من از خواب گران برخیزم
شمارهٔ ۱۰۹ — رحمی، رحمی که از کنارم
شمارهٔ ۱۱۰ — ما غمزدگان چون زدل آهنگ برآریم
شمارهٔ ۱۱۱ — ز هجرانت سخن هرشب که با دل در میان دارم
شمارهٔ ۱۱۶ — بهتر آنست که پا از سر بازار کشم
شمارهٔ ۱۱۳ — به صد بلا ز غمت گرچه مبتلا شده‌ام
شمارهٔ ۱۱۵ — گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم
شمارهٔ ۱۱۴ — شب شد که شکوه ها ز دل تنگ برکنیم
شمارهٔ ۱۱۹ — چه خونها در دل ایام کردیم
شمارهٔ ۱۱۸ — خوش آن خلوت که چون آیی به روی غیر در بندم
شمارهٔ ۱۱۷ — جز این که در فراق تو خاکی بسر کنم
شمارهٔ ۱۲۰ — آنکه پیوسته به رویت نگرانست، منم
شمارهٔ ۱۲۵ — به این خوشم که ز دردت به دیده خواب ندارم
شمارهٔ ۱۲۳ — نیست مهر تو متاعی که به جان بفروشم
شمارهٔ ۱۲۴ — خاک درت به مژگان خوش آنکه رُفته باشم
شمارهٔ ۱۲۷ — غافل مشو از حال من بی‌سروسامان
شمارهٔ ۱۲۲ — حکایت‌ها که بعد از من تو خواهی گفت با خاکم
شمارهٔ ۱۲۶ — بس که دیدم سست‌عهدی از تو دل برداشتم
شمارهٔ ۱۲۱ — نمودی گاه زلف عنبرین گه خال مشکینم
شمارهٔ ۱۲۸ — نهانی رازهای دوستداران
شمارهٔ ۱۳۱ — دل می برد دل ای هوشمندان
شمارهٔ ۱۲۹ — نگارینا دل پر درد من بین
شمارهٔ ۱۳۲ — زبیدادت ننالد چون دل من؟
شمارهٔ ۱۳۴ — خفتن نتوان درین گلستان
شمارهٔ ۱۳۳ — از سر کوی تو دردا که من دلنگران
شمارهٔ ۱۳۵ — چه خوشست از تو گاهی مژه نیم باز کردن
شمارهٔ ۱۳۶ — جانا در انتظار تو شد روزگار من
شمارهٔ ۱۳۰ — هر کرا یاری برای خویشتن
شمارهٔ ۱۳۸ — از بَرَت کی من به این الفت جدا خواهم شدن
شمارهٔ ۱۳۹ — بر من نیندازد نظر، بی اعتباری را ببین
شمارهٔ ۱۴۰ — شب چو بمیرم بسر کوی تو
شمارهٔ ۱۴۱ — دارم به چمن چه کار، بی تو
شمارهٔ ۱۴۲ — یاد آر ای که فارغ، در محملی نشسته
شمارهٔ ۱۳۷ — اگر از حال ما پرسی بپرس از طرّهٔ جانان
شمارهٔ ۱۴۴ — آرد شبیخون چون هجرت ای ماه
شمارهٔ ۱۴۳ — از نفس گرم من عالمی افروخته
شمارهٔ ۱۴۵ — شدیم پیر و به دل داغ آن جوان مانده
شمارهٔ ۱۴۷ — از ما نهفته با دگران یار بوده‌ای
شمارهٔ ۱۴۸ — از ما درین گلستان جویند گر نشانی
شمارهٔ ۱۴۹ — از باده عشرت تو و رخسار چو ماهی
شمارهٔ ۱۵۱ — به صید جسته از دامی چه خوش می‌گفت صیّادی
شمارهٔ ۱۵۲ — به ساقی گفت در میخانه مستی
شمارهٔ ۱۵۰ — از می لعل بکف تا دو سه جامی داری
شمارهٔ ۱۴۶ — ای که بر خاک شهیدان گذر انداخته‌ای
شمارهٔ ۱۵۷ — حیف از تو که ارباب سخن را نشناسی
شمارهٔ ۱۵۴ — تو که ای امیر داری ز سراغ من فراغی
شمارهٔ ۱۶۰ — زصید من چه شود گر عنان بگردانی
شمارهٔ ۱۵۸ — دلی دارم که دارد اضطرابی
شمارهٔ ۱۵۵ — چو باشد مایل بیداد شاهی
شمارهٔ ۱۵۹ — رفتند همرهان و تو در فکر منزلی
شمارهٔ ۱۵۳ — ببخشا ای که میر کاروانی
شمارهٔ ۱۵۶ — چنین که با غم گرفته‌ام خو مخوان به بزمم به میگساری
شمارهٔ ۱۶۱ — ز نکوئی آنچه باید همه را تمام داری
شمارهٔ ۱۶۲ — کردیم شبی روز غریبانه بدامی
شمارهٔ ۱۶۴ — مسلمانان مرا حال تباهی
شمارهٔ ۱۶۳ — مشکل که دهد دست مرا با تو وصالی
شمارهٔ ۱۶۵ — یاد آر ای ستمگر از حال خاکساری