شمارهٔ ۷ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر ناپایداری و بی‌عدالتی در داوری‌های جهانی است. شاعر می‌گوید که در دنیایی که داوری وجود ندارد، ستم بر افراد بی‌گناه راحت‌تر صورت می‌گیرد. او همچنین از فرصتی که به او داده شده بود، غافل می‌شود و حسرت آن را می‌خورد، چرا که مانند یک گوهر گرانبها، فرصت را از دست داده و حالا تنها باید به گذشته اندیشیده و از آن پشیمان باشد.